हिन्दू बहुमतको देशमा हिन्दू नै असुरक्षित भन्दै अभियन्ता वेद प्रकाश झा

८२ प्रतिशतभन्दा बढी हिन्दू जनसंख्या भएको नेपाल आज हिन्दू राष्ट्र छैन—यो तथ्य मात्रै होइन, यो ऐतिहासिक विडम्बना र राष्ट्रिय लज्जा हो। अझ चिन्ताजनक कुरा के छ भने, २–३ प्रतिशत जनसंख्या भएका केही समूह खुलेआम “हिन्दू भगाऊ, देश बचाऊ” भन्ने नारा लगाइरहेका छन्, र राज्य संयन्त्र मौन दर्शक बनेको छ। बहुमतको देशमा बहुमतकै आस्थामाथि आक्रमण हुँदा पनि यदि राज्य चुप बस्छ भने प्रश्न उठ्छ—यो राज्य कसको हो?

नेपाल कुनै साधारण भूगोल होइन। यो सदियौंदेखि विश्वकै एकमात्र वैदिक सनातन हिन्दू राष्ट्रका रूपमा चिनिएको भूमि हो। तर आज यही पहिचान दलाल प्रवृत्ति, भारतपरस्त गैर–हिन्दू मानसिकता बोकेका नेताहरू र राष्ट्रघाती राजनीतिक सम्झौताहरूका कारण मेटिँदै लगिएको छ। धर्मनिरपेक्षताको नाममा गरिएको यो प्रयोगले न त राष्ट्रिय एकता बलियो बनायो, न त सामाजिक सद्भाव। बरु यसले देशको संस्कृति, परम्परा र मौलिक अस्तित्वमाथि सीधा प्रहार गर्‍यो।

अब प्रश्न सीधा छ—यदि यो देश हिन्दू नै नहुने हो भने, हिन्दू सभ्यता र आस्थामाथि प्रहार गर्ने सोच बोकेकाहरू यही देशमा कसरी सुरक्षित र सहज रूपमा बसिरहेका छन्? राज्यको सहिष्णुतालाई कमजोरी ठानेर राष्ट्रिय पहिचानमाथि हिलो छ्याप्ने छुट कसले दियो?

फागुन २१ गते हुने प्रतिनिधि सभाको चुनाव सामान्य चुनाव होइन। यो निर्णायक मोड हो—या त हामी आफ्नो पहिचान जोगाउँछौं, या इतिहासकै गल्ती दोहोर्याएर भावी पुस्तालाई जरा विहीन बनाउँछौं। अब भावुक भाषण र खोक्रा प्रतिबद्धताले देश बन्दैन। हिन्दू राष्ट्र र राजसंस्थाको पुनःस्थापनाको स्पष्ट एजेन्डा बोकेको शक्तिलाई दनादन मत दिएर जनताले आफ्नो पक्ष स्पष्ट गर्नैपर्छ।

अब चुप लागेर बस्ने समय सकिएको छ। आजको निर्णयले भोलिको नेपाल लेखिनेछ। देशको पहिचान, संस्कृति र स्थायित्व जोगाउने कि सधैंका लागि गुमाउने—यो छनोट अब जनताकै हातमा छ।